dissimulatio
Aspetto
| singolare | plurale | |
|---|---|---|
| nominativo | dissimulātiō | dissimulātiōnēs |
| genitivo | dissimulātiōnĭs | dissimulātiōnŭm |
| dativo | dissimulātiōnī | dissimulātiōnĭbŭs |
| accusativo | dissimulātiōnĕm | dissimulātiōnēs |
| vocativo | dissimulātiō | dissimulātiōnēs |
| ablativo | dissimulātiōnĕ | dissimulātiōnĭbŭs |
dissimulatio f sing, terza declinazione (genitivo: dissimulationis)
- dissimulazione, finzione, inganno
- iam Tiberium corpus, iam vires, nondum dissimulatio deserebat - ormai il corpo, e le forze, abbandonavano Tiberio, ma non la dissimulazione (Tacito, Annales, liber VI, L)
- simulatio et dissimulatio dolus malus est - la simulazione e la dissimulazione sono una malvagia frode (Cicerone, De officiis, liber III, 64)
- dis | sĭ | mŭ | lā | tĭ | ō
- discendenti in altre lingue
- Enrico Olivetti, Dizionario Latino Olivetti edizione on line su www.dizionario-latino.com, Olivetti Media Communication
- Charlton T. Lewis, Charles Short, A Latin Dictionary, lemma dissimulatio (edizione online sul portale del Progetto Perseus)