dissimulator
Aspetto
| singolare | plurale | |
|---|---|---|
| nominativo | dissimulātor | dissimulātōrēs |
| genitivo | dissimulātōrĭs | dissimulātōrŭm |
| dativo | dissimulātōrī | dissimulātōrĭbŭs |
| accusativo | dissimulātōrĕm | dissimulātōrēs |
| vocativo | dissimulātor | dissimulātōrēs |
| ablativo | dissimulātōrĕ | dissimulātōrĭbŭs |
dissimulator m sing, terza declinazione (genitivo: dissimulatoris)
- dissimulatore, chi nasconde o dissimula
- iunctissimus illi et comes et veri non dissimulator amoris - (è) legatissimo a lui, e amico, e non un dissimulatore di vero amore (Ovidio, Le metamorfosi, liber V, 61-62)
- alienae etiam culpae dissimulator - (era) un dissimulatore anche delle colpe altrui (Tacito, Historiae, liber II, LVI)
dissimulator
- discendenti in altre lingue
- Enrico Olivetti, Dizionario Latino Olivetti edizione on line su www.dizionario-latino.com, Olivetti Media Communication
- Charlton T. Lewis, Charles Short, A Latin Dictionary, lemma dissimulator (edizione online sul portale del Progetto Perseus)