Vai al contenuto

sanctus

Da Wikizionario, il dizionario a contenuto aperto.
Seconda declinazione
  singolare plurale
nominativo sānctŭs sānctī
genitivo sānctī sānctōrŭm
dativo sānctō sānctīs
accusativo sānctŭm sānctōs
vocativo sānctĕ sānctī
ablativo sānctō sānctīs

sanctus m

  1. santo, sacro, inviolabile
  2. pio, innocente

sanctus

  1. participio perfetto passivo di sancio
aggettivo della I classe
singolare
maschile femminile neutro
nominativo sānctus sānctă sānctum
genitivo sānctī sānctae sānctī
dativo sānctō sānctae sānctō
accusativo sānctŭm sānctăm sānctum
vocativo sānctĕ sānctă sānctum
ablativo sānctō sānctā sānctō
plurale
maschile femminile neutro
nominativo sānctī sānctae sānctă
genitivo sānctōrum sānctārum sānctōrum
dativo sānctīs sānctīs sānctīs
accusativo sānctōs sānctās sānctă
vocativo sānctī sānctae sānctă
ablativo sānctīs sānctīs sānctīs

sanctus m

  1. santo, sacro, inviolabile
  2. pio, innocente
discendenti in altre lingue