Vai al contenuto

balbutiturus

Da Wikizionario, il dizionario a contenuto aperto.
participio futuro
aggettivo di I classe
singolare
maschile femminile neutro
nominativo balbūtītūrus balbūtītūră balbūtītūrum
genitivo balbūtītūrī balbūtītūrae balbūtītūrī
dativo balbūtītūrō balbūtītūrae balbūtītūrō
accusativo balbūtītūrŭm balbūtītūrăm balbūtītūrum
vocativo balbūtītūrĕ balbūtītūră balbūtītūrum
ablativo balbūtītūrō balbūtītūrā balbūtītūrō
plurale
maschile femminile neutro
nominativo balbūtītūrī balbūtītūrae balbūtītūră
genitivo balbūtītūrōrum balbūtītūrārum balbūtītūrōrum
dativo balbūtītūrīs balbūtītūrīs balbūtītūrīs
accusativo balbūtītūrōs balbūtītūrās balbūtītūră
vocativo balbūtītūrī balbūtītūrae balbūtītūră
ablativo balbūtītūrīs balbūtītūrīs balbūtītūrīs

balbutiturus

  1. participio futuro di balbūtiō
băl | bū | tī | tū | rŭs
  • (pronuncia classica) AFI: /bal.buː.tiːˈtuː.rus/
  • (pronuncia ecclesiastica) AFI: /bal.bu.tiˈtu.rus/

dal verbo balbūtiō

come tutti i participi verbali latini, oltre alla funzione prettamente verbale può assumere il ruolo di aggettivo e di sostantivo (participio sostantivato)