Vai al contenuto

ἑορώρηκας

Da Wikizionario, il dizionario a contenuto aperto.

ἑορώρηκας

  1. Seconda persona del singolare dell’indicativo perfetto attivo del verbo ὁϱέω.
ἑ | ο | ϱώ | ϱη | ϰᾰς

vedi ὁρέω

AFI: /he.o.rɔ̌ː.rɛː.kas/, /he.o.ˈro.re̝.kas/, /e.o.ˈro.re̝.kas/, /e.o.ˈro.ri.kas/