Vai al contenuto

ἑορώρηκα

Da Wikizionario, il dizionario a contenuto aperto.

ἑορώρηκα

  1. Prima persona del singolare dell’indicativo perfetto attivo del verbo ὁϱέω.
ἑ | ο | ϱώ | ϱη | ϰᾰ

vedi ὁρέω

AFI: /he.o.rɔ̌ː.rɛː.ka/, /he.o.ˈro.re̝.ka/, /e.o.ˈro.re̝.ka/, /e.o.ˈro.ri.ka/