verto
Da Wikizionario, il dizionario a contenuto aperto.
Indice |
Italiano [modifica]
Voce verbale [modifica]
verto
- 1ª pers sing presente indicativo di vertere
Pronuncia [modifica]
/ˈvɛr.to/
Sillabazione [modifica]
- vèr | to
Etimologia / Derivazione [modifica]
Dal latino "verto".
Latino [modifica]
Verbo [modifica]
verto
| Radix perfecta vert- | ||
|---|---|---|
| Perfectum indicativum | ||
| act. | sing. | plur. |
| I. | vertī | vertimus |
| II. | vertistī | vertistis |
| III. | vertit | vertērunt |
| Perfectum subiunctivum | ||
| act. | sing. | plur. |
| I. | verterim | verterīmus |
| II. | verterīs | verterītis |
| III. | verterit | verterint |
| Plusquam perfectum indicativum | ||
| act. | sing. | plur. |
| I. | verteram | verterāmus |
| II. | verterās | verterātis |
| III. | verterāt | verterant |
| Plusquam perfectum subiunctivum | ||
| act. | sing. | plur. |
| I. | vertissem | vertissēmus |
| II. | vertissēs | vertissētis |
| III. | vertisset | vertissent |
| Futurum perfectum | ||
| act. | sing. | plur. |
| I. | verterō | verterimus |
| II. | verteris | verteritis |
| III. | verterit | verterint |
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||
Veneto [modifica]
Voce verbale [modifica]
verto
- participio passato di vèrzxar
Aggettivo [modifica]
verto m sing
| singolare | plurale | |
|---|---|---|
| maschile | verto | verti |
| femminile | verta | verte |
Pronuncia [modifica]
/ˈvɛr.to/
Sillabazione [modifica]
- vèr | to

Varianti [modifica]
- ortografia unificata
- verzxésto (solo come participio passato nei tempi composti)
Etimologia / Derivazione [modifica]
Nel latino classico era "apertum"; per il latino volgare si può ricostruire una voce "*abertu(m)" (confronta ad esempio il francese "ouvert", lo spagnolo "abierto", il portoghese "aberto") da cui anche la voce in veneto per aferesi. Presumibilmente l'origine è ancora più complessa, vedi vèrzxar.